تبليغاتX
حرفی برای نگفتن

حرفی برای نگفتن

یادداشتهای روزمره آرش نصیری اقبالی دریاره سیاست و فرهنگ

چند فیلتر شکن به پیوندهام اضافه کردم که همشون رو تست کردم.

اگه دیدید اینها هم فیلتر شدن حتما از پارس آنلاین استفاده میکنید که کاسه داغ تر از آشه. می تونید ISP تون رو عوض کنید.

به امید روزی که کسانیکه فکر میکنن با فیلتر کردن سایتها میشه جلوی اطلاع رسانی رو گرفت چشمهاشون رو باز کنن و اطرافشون رو یه نگاهی بندازن.

موفق باشید

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم دی 1384ساعت 15:34  توسط آرش نصیری اقبالی  | 

دوستت دارم،

               در پشت پنجره‌های غرور

                           در پس لبخندهای دروغین

                                       در ورای اشکهایم

 

دوستت دارم

               به اندازه هق هق ‌های شبانه‌ام

                           و به اندازه مرگی که ناامیدانه

انتظارش را می‌کشم

 

دوستت دارم

               به وسعت سکوتی که سالهاست

                           چون قفسی در برم گرفته

                                       و حرفهایی که در انتظار شنونده‌ای

بر لبانم خشکیده‌اند

 

دوستت دارم

               به اندازه فریادی که گلویم را

هرگز تاوان برون دادن آن نبوده است

 

دوستت دارم

               به اندازه آزادی

                           و رهایی دیوانه‌واری که

                                       که شبها خوابشان را می‌بینم

 

دوستت دارم

به اندازه تمام حرفهای خفه شده در گلو

                           و به اندازه تمامی نامه‌های نانوشته

 

به پهنای این زنجیر

که دور دستانم حس می‌کنم

                           و به بلندای دیواری که در چهار سویم

 

به درازای این زمستان طویل

               به بلندای آه مادرانی که

                           ناامیدانه چشم انتظار فرزندانشان را می‌کشند

                                       دوستت دارم

 

آری، به اندازه سردی این نگاه‌ها

               که چون شنلی از برف

مرا در بر گرفته

 

با من بمان!

               در این شب طولانی ترکم نکن

                           نه در این زمانه بی‌رحم

                                       در این تنهایی، رهایم نکن

 

بگذار تا دوباره خورشید را در چشمان بیگناهت بنگرم

               بگذار این شب طولانی را با هم سحر کنیم

                           و تا صبح برای هم شعر بخوانیم

 

بگذار فراموش کنیم این مردمان نامرد را

               بگذار خود را به دست شراب بسپاریم

                           و تنهایی‌هامان را قسمت کنیم

  

بگذار نقش کبوتر‌های عاشق را بازی کنیم

               در این آسمان پر از دود و کثافت

  

دوستت دارم

               به وسعت تمامی نفرتهایم

                           و به بزرگی خشمم

 

               ترکم نکن

                           در این شب تیره تنهایم نگذار!

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم دی 1384ساعت 1:44  توسط آرش نصیری اقبالی  |