حرفی برای نگفتن

تصمیم داشتم دیگر ننویسم نه به خاطر تنبلی… شاید دیگر حرفی برای گفتن نداشتم، شاید هم وقتی یا حوصله‌ای برای نوشتن ولی فکر کنم مهم‌ترین دلیلش احساس بیهودگی بود که موقع نوشتن بهم دست می‌داد. وقتی احساس می‌کردم که کاری به جز نقل قول از دستم بر نمی‌یاد یا اظهار تاسف از رویدادهایی که هر روز تعدادشون بیشتر می‌شه... باز هم تیر دیگه‌ای تو تاریکی و شبی به دنبال شب دیگر و ما ساده لوحانه منتظر صبح.
از امروز تا 14 مرداد اسم وبلاگم رو تغییر می‌دهم برای همبستگی با دانشجویان و همه زندانیان سیاسی دربند. به امید آزادی هر چه سریعتر این دوستان از بند.
امیدوارم که بتونم کاری بیش از تغییر نام وبلاگم که فکر هم نکنم خواننده‌ای داشته باشه برای این دوستان انجام بدم.